z Mazowsza na dokształcanie oraz podnoszenie kwalifikacji swoich i pracowników w 2017 roku. O dotacje można starać się za pośrednictwem powiatowych urzędów pracy.
Pieniądze z KFS mogą być przeznaczone m.in. na szkolenia, kursy podwyższające kwalifikacje zawodowe, studia podyplomowe, egzaminy umożliwiające uzyskanie dyplomów potwierdzających nabycie umiejętności, kwalifikacji lub uprawnień zawodowych oraz badania lekarskie
i psychologiczne wymagane do podjęcia pracy zawodowej.
- W tym roku Minister Rodziny Pracy i Polityki Społecznej określił trzy priorytety wydatkowania środków z KFS. Pierwszeństwo będą mieli pracodawcy z sektorów: przetwórstwo przemysłowe, transport, gospodarka magazynowa oraz opieka zdrowotna i pomoc społeczna – wyjaśnia Tomasz Sieradz, dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Warszawie. – Premiowane będą również zawodowe kształcenie ustawiczne w zawodach deficytowych w powiecie i województwie oraz podnoszenie kwalifikacji osób, które przez co najmniej 15 lat wykonywały prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, a którym nie przysługuje prawo do emerytury pomostowej – dodaje dyrektor WUP.
Ponadto, po wykorzystaniu środków w danym powiecie, starosta będzie mógł ubiegać się
o dodatkowe fundusze z tzw. rezerwy ministra. W jej ramach określono również priorytety, które pozwolą pracodawcom skorzystać z dotacji. Są to: kształcenie ustawiczne osób z wykształceniem podstawowym lub zawodowym, osób po 45. roku życia i niepełnosprawnych oraz podnoszenie kwalifikacji lub zmiana kwalifikacji w zakładach pracy, w których rozpoczęła się restrukturyzacja zgodnie z ustawą z 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne.
Krajowy Fundusz Szkoleniowy został utworzony ze środków Funduszu Pracy z myślą
o wsparciu kształcenia ustawicznego pracodawców oraz pracowników, jego celem jest utrzymanie zatrudnienia dzięki dostosowaniu kompetencji do potrzeb zmieniającego się rynku pracy.
Od połowy 2014 roku wszyscy pracodawcy mogą starać się o dofinansowanie szkoleń z KFS
(w wysokości 80 proc. kosztów, jednak nie więcej niż 300 proc. przeciętnego, rocznego wynagrodzenia na jednego pracownika; w przypadku mikroprzedsiębiorstw - 100 proc. kosztów), za pośrednictwem powiatowego urzędu pracy, właściwego ze względu na siedzibę pracodawcy albo miejsce prowadzenia działalności.
